zraci vidljivog i ultraljubičastog dela spektra prodiru kroz staklo i greju tlo ispod stakla. Tlo potom emituje infracrveno zračenje koje ne može da prođe kroz staklo, zadržava se unutra i tlo ostaje zagrejano. Usled toga je u staklenicima mnogo toplije

koji blokiraju ultraljubičasto zračenje, preko različitih zatamnjenih materijala, do prozra koji ne propuštaju infracrveno zračenje . Takođe postoje i različiti materijali koji se nanose kao tanki slojevi na stakla i selektivno propuštaju svetlosne

3,5 metara (iako je imao ogledalo veće od Hbla 2,4 metra njegova rezolucija je bila mnogo manja jer je bilo predviđeno za infracrveno zračenje ). Samo ogledalo proizvela je i ispolirala firma Opteon Ltd. na finskoj Tuorla Opservatoriji. Inače, Herschel je

astronomi su koristili termoparove (uredjaje koji pretvaraju toplotu u električnu struju) da bi registrovali infracrveno zračenje sa Meseca. Znatno docnije, tek 1948. godine (dve decenije pre spuštanja čoveka na Mesec) mnogo finija proučavanja

Meseca pokazala su da je njegova površina prekrivena sitnim prahom. Početkom 20. veka uspešno je registrovano i infracrveno zračenje sa Jupitera, Saturna i nekih sjajnijih zvezda kao što su Vega i Arkturus. Ipak, mala osetljivost prvih infracrvenih

potekao je od Istraživačkog odeljenja ministarstva odbrane Sjedinjenih Država tokom 80 - ih godina minulog veka. Infracrveno zračenje , koje ima veće talasne dužine i manju energiju od vidljive svetlosti, ne raspolaže dovoljnom energijom da deluje na

počeli da koriste olovno-sulfidne detektore za proučavanje zračenja u području od jednog do četiri mikrona. Kada bi infracrveno zračenje dospelo na površinu olovno-sulfidne ćelije menjala bi se njena električna otpornost. Ova promena el. otpornosti

je zasnovan na sledećem principu: hladan tanak sloj germanijuma smešten je u posudu koja ima mali otvor na sebi. Kada infracrveno zračenje udje kroz otvor u posudu i dospe na germanijumski sloj ono zagreva metal i menja njegovu el. provodnost. Izmena el.

na sličan način kao i olovo-sulfidni, s tim što su u ovom slučaju upotrebljeni materijali koji su još osetljiviji na infracrveno zračenje . Razvoj sistema infracrvenih detektora tokom 1980 - ih godina doveo je do znatnog poboljšanja u osetljivosti

prolazak infracrvenom zračenju. Na ovim velikim nadmorskim visinama astronomi su u mogućnosti da proučavaju infracrveno zračenje u oblastima spektra sa sledećim središnjim talasnim dužinama: 1.25, 1.65, 2.2, 3.5, 4.75, 10.5, 19.5 i 35 mikrona.

dužinama: 1.25, 1.65, 2.2, 3.5, 4.75, 10.5, 19.5 i 35 mikrona. Teleskopi, baš kao i naša atmosfera, i sami emituju infracrveno zračenje što može znatno otežati posmatranja kosmičkih izvora. Infracrveni teleskopi su projektovani tako da je količina

vulkana na Havajskim ostrvima. infracrveno zračenje , uključujući tu i našu galaksiju, Mlečni Put. Takodje, utvrdjeno je da i kvazari, kao i ostale aktivne galaksije

galaksiju, Mlečni Put. Takodje, utvrdjeno je da i kvazari, kao i ostale aktivne galaksije emituiju veoma intenzivno infracrveno zračenje . Sva ova nova saznanja rezultat su posmatranja u bliskoj infracrvenoj oblasti vršenih sa Zemlje. Danas je veliki broj

na visinu od oko 41000 stopa, dakle iznad 99 % vodene pare u Zemljinoj atmosferi. Pored toga što su mogle proučavati infracrveno zračenje do tada nedostupnih talasnih dužina, avionske opservatorije mogle su registrivati i veoma slabe infracrvene izvore

Ceo teleskop hladi se do temperature od svega nekoliko stepeni iznad apsolutne nule jer bi inače sam teleskop emitovao infracrveno zračenje (toplotu) koje ometa posmatranja. Kosmički infracrveni teleskop mora biti hladniji od objekata koji se njime